ХИКӘЯЛӘР (РАССКАЗЫ)

түземсезләнеп тарткалаган оныгының кисәтүеннән Нәзифә уянып киткәндәй булды. Һәм ул, хәзер, хәзер, дип кабалана-кабалана, кулын кесәсенә тыкты. Илданның карашы аның кулларына иярде. Кулына күпме тисә, кесәсеннән шулхәтле акча алып, Нәзифә Илданга сузды. Юк, ирнең алдында яткан баш киеменә саласы килмәде Нәзифәнең акчаны. Ул аны Илданның кулына тоттырды. Идәндә яткан баш киеменә салсаң, бу хәер соранучыга хәер биргән кебек түгелме соң... Нәзифәнең Илданны, юк, Илданны да түгел, ә аңа бәйле беренче саф тойгысын болай кимсетәсе килмәде. Ирнең күптән юылмаган бармакларына кәгазь акчалар тоттырды д…

почта тартмасы яныннан урап керә. Авылга кайткан чагы булса, Агыйдел камышларына серләрен сөйли... Илдан гына торган саен авыл юлын оныта бара, ахры. Якыннарын да... Нәзифәнең хатларына да сирәк-мирәк кыска гына җавап яза: «Гафу ит, вакыт юк...» Элеккечә назлы-назлы сүзләр кыстырырга да «вакыты калмады», ахры... Сөйгән егетенең суынганын аңлап, Нәзифәнең үзәге өзелә. Чибәр җырчы егеткә күз салучы күптер шул... Кай җирләре Нәзифәдән артык икән?! Аннан да артык сөя беләләрме икән соң?! Күңеленнән ташыган бар тойгыларын кәгазь битенә салып, Нәзифә Илданга бер-бер артлы хатлар яудырды. Җавап өмет…

Агыйдел былбылы (хикәя) Физәлия ДӘҮЛӘТГӘРӘЕВА Урам кырые буйлап тезелешеп киткән киоскларны читләтеп үтәргә тырышып, оныгын җитәкләгән Нәзифә җир асты кичүенә төшеп китте. Оныгы Гөлгенә, өй тулы уенчыклары булуга карамастан, киоск тәрәзәләреннән кулыңа ябышырдай булып карап калган әрсез курчакларны сорап интектерә. Төссез күзле ул ялтыравык курчакларның, Кытайда арзан чималдан ясалып, бала организмы өчен зарарлы булуын биш яшьлек сабыйга ничек аңлатасың? Аннары, тәрбия мәсьәләсендә кызчыкның әти-әнисе дә, дәү әтисе дә бик үк хаклы түгел – нәрсә сорый, шуны алып бирәләр. Артык иркәләп бозасыз,…

Гыймай бу эшен хатынына әйтеп тормаска булды. «Менә дүрт-биш көннән акча килеп төшәр, ипләп кенә үз урынына салып куярмын», — дип уйлады. Әмма дүрт-биш көн артыннан атна узып китте, ә акча килмәде. «Юк, алдарга тиеш түгел, — дип күңелен тынычландырырга тырышты Гыймай. Күзләре бик ышанычлы карыйлар иде. Әнә бит, балаларына күчтәнәч алырлык акчасы артып калганын күргәч, ничек сөенде. Рәхмәт хисләреннән күзләре яшьләнде бахырның. Юк, юк, мондый кеше алдамас». Көн арты көн үтә торды, акча килмәде. Гыймайның хәтере калды. Егерме биш сум акчасы өчен түгел, кешеләрнең шулай юк кына нәрсә өчен ялганга…

— Бәлки, минем сине матур итеп киендерәсем киләдер, — диде ул. — Үтеп киткәндә, нинди матур пар дип, артыңнан карап калсалар, начармы әллә? Яки өеңә кунаклар килеп кергәндә, дөньяң ялт итеп торса начармы? Элек-электән кешене киеменә карап кабул итәләр, дигән сүз бар. Җиһаз өйнең киеме бит ул. — Син ул сүзнең ахырын онытма. Акылына карап озаталар, дигән анда. — Актык плащын салып биргән кешене акыллыга санап булмый инде. Әле теге йөз тәңкәне кайтарып биргәннәре юк, хәзер монсы өстәлде. — Ала каргада аласың булсын, диләр бит. Бирәчәгебез булса, нишләр идең, — диде Гыймай, Хөриясенең кызуы сүрелә…

— Картым, чап базарыңа. Базарда ни бар — бөтенесен төяп кайт. Пир ясыйк әле. Монда инде кунак җыярга була, ә?! — Әйе, — дип килеште Хөриядән ким шатланмаган Гыймай. — Утыз-кырык кеше сыя да сыя инде. Алар бергәләшеп фатирларына сокланышып йөрделәр. — Моның кухнясы да безнең тегендә торган бүлмәдән зуррак, — диде Хөрия. — Бер шәп кенә суыткыч алып менә монда куеп җибәрәбез. Ә биредә өстәл торыр. Ә менә бу як савыт-саба шкафы өчен бик әйбәт булыр... — Кухняга әйберләреңне «урнаштырып» бетердең бугай, хәзер олы якка чыгыйк инде, — диде Гыймай көлеп. Олы якка чыккач, шатлыгыннан Хөрия кычкырып ук…

Сабыр канаты (хикәя) Фәнис ЯРУЛЛИН Хөрия белән Гыймай яратышып өйләнештеләр. Төскә-биткә, буйга-сынга һәр икесе карап торырлык. Хөрия шәһәр кызы булса да, бик һавалы түгел, Гыймайны авылдан килгәнлеге белән битәрләмәде, тигез күрде, яратты. Гыймайның аңа тик бер ягы гына ошамады: ашап туйгач, Гыймай үз алдындагы валчыкларны учына җыеп авызына каба иде. Баштарак Хөрия түзде, аны-моны әйтмәде, ләкин ире бу гадәтен өйдә генә түгел, кунакларда яки шәһәр ашханәләрендә дә кабатлый башлагач, сабыры сынды: — Ташла әле шул гадәтеңне, — диде ул, — кешеләр алдында оят. — Нәрсәсе оят булсын аның? — диде Г…

Пост без текста

▶ Видео

Пост без текста

▶ Видео

Алар еш паркта очраша башладылар. Гүзәл Ленарны алдыйсы килмәде, ул аңа серне ачты. Фәрит әтисенә һәм аның гаиләсенә генә әйтмәвен үтенде.  Бу көннәрдә Фәрит үз-үзенә урын тапмады, имеш-мимешләр аңа да килеп җитте. Бер көнне Розасына серен ачты. Роза каршы бер сүз әйтмәде.  Ата белән кызлар туйда гына бер-берсе белән аңлаштылар. Гүзәл сеңлесенең баласын башка кешегә бирәсе килмәде. Ул кечкенә Айсылуга әни иде.  Сеңлесенең каберенә еш бара ул кызы Айсылу белән, аның турында сөйли. Әтисе сорагач: – Сез кайда идегез? – дигәч, – Күктәге әнием янына бардык, – дип җавап бирә.  Ләйсән сеңлесе дә шуш…